Durdurmaya çalıştılar, ama Müjde yayıldı

Bugün okuyacağın bölüm: Elçilerin İşleri 7-8. Kutsal Kitap'ı açmadan önce, bu yazıyla kısaca hazırlan.

Arka plan

6. bölümün sonunda tanıştığımız İstefanos bu kez Yüksek Kurul'a çıkarılıyor. Kendisine yöneltilen suçlama şuydu: "Bu adam kutsal yere ve Yasa'ya karşı konuşuyor." İstefanos ise İbrahim'den Süleyman'a uzanan İsrail'in uzun tarihini anlatan bir konuşmayla yanıt verdi. Konuşmasının özü şuydu: Tanrı hiçbir zaman tek bir mekâna bağlı kalmadı. İbrahim Mezopotamya'da, Yusuf Mısır'da, Musa çölde Tanrı'yla karşılaştı (Elç. 7:2-34). O, sınırları hep aşarak geldi.

Konuşmasının sonunda İstefanos Yüksek Kurul'a doğrudan seslendi: "Ne var ki, en yüce Olan, elle yapılmış konutlarda oturmaz" (Elç. 7:48). Bu, tapınağın anlamsız olduğu anlamına gelmiyordu. Tanrı'yı taş ve duvarlar arasına hapsetme anlayışının yanlış olduğunu söylüyordu. Kurul bu sözlere öfkeden kudurdu, İstefanos'u kentin dışına sürükleyip taşladı. İşte böyle İstefanos kilise tarihinin ilk şehidi oldu.

O gün İstefanos'un ölümüne tanıklık eden genç bir adam vardı: Adı Saul'du, sonradan Pavlus adıyla tanıyacağımız kişi. İstefanos'un ölümünün ardından Yeruşalim'deki kiliseye karşı korkunç bir baskı dönemi başladı ve imanlılar her yöne dağılmaya başladı. Saul ise ev ev dolaşarak, kadın erkek demeden imanlıları sürüklüyor, hapse atıyordu.

Ama işte tam bu noktada şaşırtıcı bir şey oldu. Dağılan imanlılar gittikleri her yerde Müjde'yi duyurdu (Elç. 8:4). Filipus Samiriye'ye giderek Müjde'yi yaydı ve o kentte büyük bir sevinç oldu. Ardından Filipus çöl yolunda, Etiyopya kraliçesinin bütün hazinelerinden sorumlu yüksek rütbeli bir saray görevlisiyle karşılaştı. Adam Peygamber Yeşaya'yı okuyordu; tam "Kesime götürülen kuzu gibi…" diyen ayete gelmişti (Yşa. 53:7). Filipus arabaya binip bu ayetten yola çıkarak İsa'yı anlattı. Adam hemen iman etti ve vaftiz oldu (Elç. 8:38).

Okurken şuna dikkat et

8. bölümün 4. ayetine dikkatle bak: "Bunun sonucu dağılan imanlılar, gittikleri her yerde Tanrı sözünü müjdeliyorlardı." Dağılmak anlamına gelen Yunanca sözcük (diaspeiro), aslında bir çiftçinin tohum saçması demektir. Zulmedenler, imanlıları dağıtırlarsa her şeyin biteceğini sanmış olmalı. Ama bu dağılma bir tohum ekimine dönüştü. Düşmanın durdurmaya çalıştığı şey tam tersine Müjde'nin kapısı oldu. Elç. 1:8'deki "bütün Yahudiye ve Samiriye'de ve dünyanın dört bucağında benim tanıklarım olacaksınız" sözü böyle gerçekleşmeye başladı.

İstefanos'un taşlanmadan hemen önce göğe baktığı o ana da dikkat et (Elç. 7:55-56). İsa'nın Tanrı'nın sağında durduğunu gördü. Oturmuyor, ayaktaydı. İsa genellikle Tanrı'nın sağında 'oturur'. Ama İstefanos'un taşlandığı o anda İsa yerinden kalkmış, ayakta duruyordu. Sanki İstefanos'u karşılamak için ayağa kalkmıştı. Ölümün bir yenilgi gibi göründüğü o anda İsa onu yalnız bırakmamıştı.

Bir dakika duralım.

İstefanos'un konuşmasından bir nokta: Tanrı'nın varlığı tapınak binasına kısıtlı değildir. İbrahim Kenan dışında, Musa Sina çölündeki yanan çalının önünde Tanrı'yla buluştu (Elç. 7:30). Tanrı belirli bir mekâna bağlı değildi. İstefanos'un hedefi tapınağın kendisi değildi. Asıl sorun şuydu: "Tanrı tapınaktadır, o yüzden tapınak var olduğu sürece her şey yolunda" diye düşünen bir anlayıştı. Bunu İsa'nın kendisi doğruladı: Yuhanna 2:21'de İsa'nın bedeninin tapınağın ta kendisi olduğu ortaya çıkıyor — Tanrı'yla buluşma artık bir binada değil, İsa'da gerçekleşiyor demek. İstefanos'un ölümü Tanrı'nın planının çökmesi değildi. Tanrı'nın varlığının tek bir mekândan serbest kalıp tüm dünyaya doğru yürümeye başladığı andı bu.

Aklında taşıyacağın sorular

1. Dağılan imanlılar birer kaçak değil, birer haberci oldu. Şu an hayatında "bu yol kapandı" ya da "bu bitti" diye hissettirdiğin bir şey var mı? Tanrı'nın elinde bu nasıl bir tohuma dönüşebilir?

2. İstefanos taşlanırken "Ya Rab, bu günahı onlara yükleme!" diye dua etti (Elç. 7:60). Şu an affetmekte zorlandığın biri var mı? O yerde durabilseydin, nasıl bir dua edebilirdin?

Okuma

Şimdi Elçilerin İşleri 7-8. bölümlerini kendi Kutsal Kitabından yavaşça oku. Acele etme; bir kez okuduktan sonra bir kez daha oku.